Sene 2004.. Bir kar hastası olarak akşam saatlerinde camın kenarında büyük bir keyifle her yağan karın asfalta yapışmasını büyük bir hazla izliyorum. Ve asfaltın üzerinden geçip giden araçların kulağını çınlatıyorum. Babamın işten gelisini merakla bekliyorum tabii.
Annem : oğlum kapa şu camı ev soğuyor, baban kızıcak gelince.
Ben : Anne babam da kar çok seviyor gelince neden camı açıp izledin diye bana kızmaz..
Aradan yarım saat geçti bizim arabayı sokağın başında gördüm ancak arabada spor lastikler olduğu için dört yol ağzında saplanıp kaldı. Ortada büyük bir problem vardı aslında hem araba orada kaldı yürüyemiyor hem de kayan arabaların tam ortasinda. Ama benim gibi kar hastası adam için o arabayı ittirmek ayrı bir keyif . Koşa koşa gittim babamın yanına. Koşuyorum ama rüzgarında etkisiyle yağan tipi oluşumlu yağış yüzümü bir bıçak gibi kesiyor. Bu acıdan zevk alan bir tek ben değilim heralde ? Gittim babamın yanına.
Babam : Kaputa otur ben zorlayacağım( tabi o zamanlar yine maaşallahım var tosun gibiyim )
Babam zorladı zorladı olmadı gitmiyordu araba. Arabadan indi çok sakindi, bir gelsene bakim dedi. İşte orada herşey başladı. Aramızda yolun ortasında sanki birbirimize bir düşman gibi kar topu savaşına başladık. Ardından bu savaşa Mahalle esnafı, Mahalle abileri katılmaz mı ? Dünyanın en büyük keyiflerinden biriydi. Rüya gibiydi. Kahkaha sesleri biryandan, sigara yakıyorum bana atmayın diyenler biryandan. Sonuç olarak, herkes arabaya el attı bir şekilde sokağa soktuk arabayı. Artık yüzüm gözüm morarmıştı. Keza babamda öyle. Allahıma şükürler olsun ki böyle bir gün yaşadım. Rabbim tekrarını bizlere forum atmosfer üyeleriyle yaşamayı nasip etsin.
Selamlar.. Saygılar..